Rondom de Kerk

Geroepen (3) Claire de Castelbajac

Hoe overleef je de secularisatie? 

Op haar 18de gaat Claire in Rome studeren. Het is 1972, de tijd van vrijheid-blijheid. Ze woonde uit een klein dorpje ten westen van Toulouse, uit een praktiserend katholiek gezin. Als kind zei ze al: “Ik wil helemaal God toebehoren.” Toch zal de gezondheid niet al te best zijn zodat ze later zegt: “Ik kan geen heilige zijn, dat is veel te moeilijk.” Maar ze heeft een kunstzinnige ziel en studeert aan het Instituut voor Restauratie in Rome. Moeilijke jaren. Niet zozeer omdat ze op kamers woont in die grote stad, maar omdat ze medestudenten tegenkomt die zeggen: “Je zal zien, arm kind, je wordt nog wel eens atheïste, zoals wij. Ik geef je nog geen jaar, of je bent als wij.”

De band met Jezus vult haar met vreugde

Maar een reis naar het Heilig Land sterkt haar. “Bij mijn liefde voor de H. Maagd, ontdekte ik de Liefde Gods, immens, wonderlijk en eenvoudig.” Daarna gaat ze stage lopen in Assisi, waar ze mee mag helpen de oude fresco’s te restaureren. Ze verblijft bij de Benedictinessen en leeft hun gebedsritme mee. Ze is dan bijna 20 en bidt ook over haar toekomst. Ze krijgt geen helderheid. Maar de H. Communie, de aanbidding, de band met Jezus vult haar met vreugde. Ze wil “een levende lofprijzing voor God” zijn. “Ik ben zo gelukkig dat als ik nu zou sterven, ik geloof direct naar de hemel te gaan, want de hemel is de lof van God en daar ben ik nu al.”

Zaligverklaringsproces nadert zijn afronding

“Als ik nu zou sterven …” 30 december 1974 is ze in Lourdes, drie uur rijden bij haar ouderlijk huis vandaan. Bij de grot bidt ze heel lang, geknield met haar hoofd tegen de aarde. Daarna, zeggen haar ouders, was ze veranderd. Wat is er toen gebeurd? Waarschijnlijk heeft Claire zich helemaal aan Jezus weggeschonken door de handen van Maria, zoals eens Bernadette gedaan had. 4 januari 1975 wordt ze ziek door hersenvliesontsteking, op 22 januari overlijdt ze, 21 jaar en 3 maanden jong. Wat een verdriet voor vader en moeder. Maar wat een verbazing als er na het overlijden zoveel brieven binnenkomen van mensen, vooral jonge mensen, die iets aan Claire te danken hebben, vooral haar bemoediging in hun geloof. Het graf is bij de Abdijkerk van Boulaur en tot op de dag van vandaag komen de mensen daar bidden. Het zaligverklaringsproces is gestart in 1990 en nadert zijn afronding.

In een ‘atheïstische’ wereld getuigen van Gods liefde

Wat was Claire’s roeping? Dat weten we niet, ze stierf te vroeg. Maar wel kennen we haar zending: in een ‘atheïstische wereld’ getuigen van Gods vreugdevolle liefde, door, verbonden met Maria, te blijven putten uit de ware bron van leven: Jezus in het Allerheiligst Sacrament.

Zie: http://www.clairval.com/lettres/nl/2004/06/24/5230604.htm

http://www.boulaur.org/abbaye-cistercienne-sainte-marie-de-boulaur/index.php?option=com_content&view=article&id=60&Itemid=75

Geplaatst in: Artikelen, Roepingen
zaterdag, 23 december 2017 23-12-2017
Bekijk ook onze andere adverteerders.